Zoeken

En daar was plots die perfectionist terug.

"Wanneer ga je hem verzenden ?" Mijn dochter en ik zitten samen aan de tafel. Allebei met ons scherm voor ons. Het is leuk werken zo, voor ons allebei. "Ik ga hem nog even tot morgen laten staan, en dan nog eens nalezen zodat ik er nog mogelijke fouten, die ik nu niet zie kan uithalen" antwoord ik. Ze knikt bevestigend en antwoord dat ze dat ook zou doen. Terwijl ik mijn laptop dichtklap, is zij al terug met haar aandacht in haar werk gedoken.


Ooooh Neee !

En zo gebeurde het. De dag nadien heb ik de nieuwsbrief nog eens geopend. Gecheckt op fouten en nagekeken of de linken wel werkten en na een half uurtje drukte ik met een voldaan gevoel op de verzend knop. "Voilà, mission accomplished".

Een half minuutje later keek ik in mijn mailbox om te checken of alles goed verlopen was. En ja, de mail zat netjes in mijn mailbox. En als ik hem aanklikte, dan opende hij zoals het hoorde en .... Oooh Neee !

In grote vette letters stond het er. Onmogelijk om er naast te kijken : NIEUWBRIEF. Ik voelde mijn hart bonken in mijn keel NIEUW en BRIEF, geen verbindingsletter S tussen de twee woorden. Ik zocht naar een knop waarmee ik mijn verzending ongedaan kon maken, maar die was er niet. Ik hoorde mezelf inwendig vloeken en voelde een ongelooflijke teleurstelling. Een teleurstelling in mezelf.


Perfectionisme, een hardnekkig beestje


Mijn eerste reactie : PURE PANIEK !